11 augustus 2014

Thuis.

We hebben het gehaald. 10.350 km hebben we afgelegd, om uiteindelijk weer daar te zijn waar we horen. Thuis!

Maar het was natuurlijk een “wereldreis” om nooit meer te vergeten. Zelfs op deze laatste dag was het nog genieten van het samen op reis zijn door deze mooie wereld. Het weer was goed en nergens zijn de wegen zo fijn als in Nederland en geen enkele toerrit naar een stad is zo mooi als die naar Arnhem. Op dit allerlaatste filmpje kun je zien waarom we eigenlijk nooit weg hadden hoeven te gaan. Maar dat weet je alleen als je weer thuis bent.

Gedurende deze reis hebben we zoveel gezien en meegemaakt. Zoveel mensen gezien en gesproken. Zoveel vrienden gemaakt en weer afscheid genomen. Het zal nog wel even duren voordat we dit allemaal verwerkt hebben en een plaatsje hebben gegeven in onze ervaringen en herinneringen. En wie weet zullen we dat nog eens netjes evalueren en op deze site van ons afschrijven.

Voor ons was de reis een mooie periode om als vader en zoon samen op te trekken en alles met elkaar te delen. Het was Irbit, noch de motortocht die uiteindelijk het doel van deze reis waren. Onze vele gesprekken waren de mooiste ervaringen en hebben uiteindelijk de bestemmingsvervulling gegeven voor deze reis. We zouden het morgen weer doen!

Hiervoor is al geschreven dat dit het laatste filmpje zou zijn en omdat iedereen het nu wel zat zal zijn om naar die schokkige, saaie amateurbeelden te zitten kijken, kun je bij deze laatste clip gewoon je ogen dicht doen en luisteren.

Dit is namelijk een “gedichie voor mannen” en zegt alles over onze reis. Hier ging het om.

En nu feestvieren met onze Arnhemse meisjes, familie en vrienden.

10 augustus 2014

We bewegen licht over het asfalt. Alsof we zweven, enkele centimeters boven het wegdek. Geen kuiltje, geen hobbeltje, alsof we op wolken rijden. Zo makkelijk lijkt de machine de weg naar huis te vinden. Je begint ’s ochtends met de zon in je rug en je rijdt door tot dat je hem onder ziet gaan. Want in het westen ligt Arnhem. En daar moeten we zijn, daar moeten we naar toe!

Het zijn de laatste kilometers, morgen zijn we thuis. Vandaag hebben we de 10.000 ste kilometer weggetikt. Geen mijlpaal of doel op zich maar het klinkt wel verschrikkelijk veel. Nog een paar en dan zijn we klaar.

We zijn voor het slechte weer gestopt in Osnabruck. Doodmoe maar toch ook gelukkig dat we weer zo’n mooie dag hebben kunnen rijden. Wat is dat Duitsland toch mooi. En die wegen lijken wel speciaal voor ons gemaakt. En dat die Duitsers er ook gebruik van maken, vinden wij niet eens zo erg.

Deze clip is speciaal gemaakt voor Angelique, die heeft ons geleerd dat je je Bucketlist zo kort mogelijk moet houden. Deze reis kan dus van de lijst!

Als we morgen ten minste aankomen. Er kan natuurlijk nog van alles gebeuren. En dan moeten we het volgend jaar weer over doen! Daar gaan we voorlopig nog maar niet van uit. Nog een nachtje in een vreemd bed en morgen eindelijk thuis.

9 augustus 2014

De afgelopen dagen hebben we inmiddels twee mooie ritten door Duitsland gemaakt en hebben we een pitstop in Berlijn gehad. Cocktails op de Alexanderplatz en een eerste bier voor onze Jan in een echte Duitse Biergarten. We blijven het proberen maar echt lekker is het niet. Ha. Tijdens onze stadswandeling hebben we vooral de geschiedenis van de laatste 50 jaar koude oorlog opgehaald Die geschiedenis lijkt zich overigens weer te herhalen. Echt leren doen we dus niet.

Het lukt deze stad, vol met toeristen, het toch vooral over de DDR en de Sovjetperiode te hebben. Veel minder aandacht hier voor de fascistische periode daarvoor. En dat gaan wij toch zeker niet vergeten. Overigens zijn wij op onze Russische motor met zijspan ook hier weer een bezienswaardigheid, bijna een toeristische attractie. Aapjes kijken dus. HaHa.

Als wij ergens stoppen, komen vooral de wat oudere Duitse heren ons vertellen dat het toch zeker een kopie is van de Duitse BMW. Dat ontkennen we natuurlijk niet, “aber naturlich ist dieser viel besser als das Original”. We weten niet zeker of dit Duits is, maar ze druipen wel allemaal af. Want de Duitse BMW’s zijn tenslotte niet verder gekomen dan Moskou. En wij wel. HaHaHa.

Inmiddels hebben wij de stad weer verlaten en verblijven nu in Stendal. Laat dit plaatsje nu toevallig ook op ons oorspronkelijke schema voorkomen. En wat blijkt: na al die dagen lopen we precies twee dagen voor op schema!  Waar coördinatie, samenwerking en het juiste leiderschap allemaal niet toe kan leiden.

7 augustus 2014

Vandaag weer een prachtige toerrit gemaakt. Dwars door half Polen. Mooi!

Van Lodz, via Pabianice, Lask, Zdunsk Wola, Sieradz, Blaszki, Szczytniki, Opatowek, Kalisz, Goluchow, Pleszew, Kotlin, Jarocin, Nowe Miasto nad Warta, Krzykosy, Sroda, Kornik, Prjzctznsk, Poznan, Tarnowo Podgorne, Pniewy, Kwilcz, Przytoczna, Skwierzyna, Kreszyce, Slonk  naar Kostrzyn.

Dus…

6 augustus 2014

We zijn het zat. En doodmoe. Gelukkig is het in Polen sowieso mooi motorrijden en daarnaast is het weer droog. Gisteravond een enorme onweersbui over ons heen gehad. Maar we zijn weer droog en willen naar huis. Omdat de snel- en autowegen zo ontzettend saai zijn rijden we graag binnendoor. en dat kan in Polen gelukkig. Mooie zandwegen genoeg. Vooral bij  Wola Myslowska, waar het filmpje is op genomen. Het voordeel van zandwegen is vooral dat je niet hoeft op te letten voor gaten in het wegdek. Dat scheelt.

Vanavond wat wezen eten in het centrum van Lodz. Leuke gezellige binnenstad.

 5 augustus 2014

O Belarus, Belarus. Wat een mooi land. Wat een mooi, schoon en opgeruimd land. Wat een mooi zonovergoten en uitgestrekt land. Bijna te mooi om waar te zijn, zo mooi. Belarus is het land zoals de Russen het bedoeld hadden. Of nu gewild hebben. Alles doet het. Alles is heel. Alles klopt. Niets is vervallen of oud. De huisjes staan netjes op een rij, de hekjes zijn recht en geverfd. Elk dorpje heeft zijn pleintje met een perkje en een standbeeldje. Of twee standbeeldjes. En niet een gat in de weg!

Veel Russen hebben de afgelopen weken aan ons gevraagd hoe het in Wit-Rusland was, en wat wij er van vonden. Ze zijn niet alleen nieuwsgierig maar ook een beetje jaloers. In Belarus gaat het economisch goed. Iedereen heeft werk. Alle auto’s zijn nieuw, zelfs de Lada’s. Vooral in het Oostelijke deel van Rusland is er een grote hang naar zoals het vroeger was. Zoals het in Belarus nu is. De agrarische sector draait nog volledig op staatsboerderijen, veel bedrijven zijn nog steeds in handen van de staat, dus iedereen kan aan werk worden geholpen. En anders kan je nog altijd gaan schoonmaken of schilderen. Altijd wel wat te doen. Kortom, dat Belarus is een land zoals het bedoeld is.

MAAR

Als het te mooi is om waar te zijn, is het dat meestal ook niet. Belarus is niet echt. Het is te mooi. Te schoon. Degene die “the Stepford Wives” gelezen weten wat we bedoelen. 'S nachts komen hele volkstammen de straat op om elk papiertje, elk peukje weg te halen. Alle bermen worden door mannen met een handmaaier bij gehouden. Alles is gewoon te netjes.

Ook de standbeelden. Altijd weer een van Lenin en altijd weer een of ander oud stuk tank, vliegtuig of tankgeschut uit de Grote Patriottische Oorlog. Doodmoe wordt je er van.

Op de heenweg hebben we, onmetelijk naïef als we zijn, een filmpje op internet willen zetten met de muziek van de Rolling Stones er onder. Het nummer heet “I’m free”. En we hadden het filmpje “I’m free in Belarus” genoemd. Dat ging dus niet door. You tube meldde dat er geen toestemming was om dit filmpje te uploaden. En dat lukte dus ook niet. Ook later in Rusland niet. Nu we in Europa terug zijn gaan we het nog eens proberen. Om de schijnheilen nog een beetje tegemoet te komen hebben we er ook nog maar een officiële promo bij gezet. Kan ons niks gebeuren.

Deze ervaring en de gebeurtenissen tijdens ons vorige bezoek aan Minsk, maakt het een beetje een eng land. Dus toch te mooi om waar te zijn. Geef ons Rusland maar. Ondanks al zijn rare tekortkomingen een echt land.

En inmiddels zitten we weer in Europa. Fijn om weer lekker Europees te praten tegen die Polen. In Biala Podlaska.

5 augustus 2014, Minsk

Vandaag de vertaling van het certificaat gekregen. Toch wel teleurstellend.

Bedankt hoor, jongens.

4 augustus 2014, Smolenk

Op de valreep, juist als we het land willen verlaten, hebben we toch nog het certificaat van echtheid mogen ontvangen van ons SIIVT (Sukkels In Irbit Verificatie Team). Met stempel!!!

Bedankt jongens.

3 augustus 2014

Dagje rust in Moskou ontaarde in een snikhete zoektocht naar een monteur met werkplaats en souvenirs. Dan kan je maar beter motorrijden. De monteur hebben we gevonden. Alleen kan hij ons pas een dag later helpen. Dat kwam ons mooi uit, maar kost wel een dagje langer in Moskou.

Zaterdag zijn we op de aangegeven coördinaten ergens in een buitenstad van Moskou terecht gekomen (Dubki genaamd). In Rusland heb je veel wijken met nieuwbouw flats. Naast die wijken heb je hele wijken met garageboxen. Dat zijn dorpen op zich. In een zo’n box was de werkplaats van onze monteur. En ook al was de omgeving niet zo fraai. Zijn collectie aan gereedschap en apparatuur was dat zeker wel. Wassili begon met een stethoscoop onze Ural te Onderzoeken! Dat was een aangename, zeer professionele verrassing. Het is natuurlijk altijd maar even afwachten waar en bij wie je terecht komt.

Wassili is een ongekende Ural specialist met veel vrienden. En die kwamen allemaal even langs om te helpen. Dat was wel nodig ook want er mankeerde toch meer aan onze motor dan wij konden vermoeden. 'S ochtends reed hij nog heerlijk, maar naar later bleek de alternator (de wisselstroomgenerator) op instorten. De ventilatiebladen waren geheel verdwenen en dwars door de behuizing gevlogen. Hij had het waarschijnlijk niet langer dan twee dagen volgehouden bij deze hitte. Dus een nieuwe gehaald (terug naar Moskou!) en er op gezet. Al met al van 10:00 uur tot 18:00 uur met drie man bezig geweest om het ding weer op de weg te krijgen.

Maar die Russen weten van alles een feestje te maken. Eerst thee met gebak, Daarna BBQ-en en muziek maken. Zelf onze Ivan heeft nog een optreden verzorgd. Meer filmpjes zal ik later uploaden maar de rauwe versie van de Ural Bikers Blues Staat er nu al op.

Zo werd een dagje in de garage toch een bizarre maar zeer aangename  belevenis.

Vandaag, zondag, was het lekker rustig op de weg. En met de gerepareerde en gesmeerde motor op ons gemakkie naar Smolensk gereden. In het zonnetje en dus snikheet. Dit is de laatste dag in Rusland, morgen gaan we naar Belarus.

We hebben al met al een dikke maand in dit prachtige en bijzonder land rondgereden. Tijd voor wat anders, het is mooi geweest zo…

1 augustus 2014

Na Nizjni Novogorod zijn we in een keer naar Moskou gereden. Dat hadden we niet moeten doen. Het is hier nu prachtig mooi weer. Zon en dertig graden. Gisterochtend hebben we lekker door kunnen rijden maar 's middags begon de ellende. Veel wegwerkzaamheden, veel tijdelijke stoplichten, veel ongelukken. En ontzettend warm. En daar kan onze motor wel even tegen maar niet de hele middag. Daarna nog de avondspits van Moskou en daarna konden we geen hotel vinden (in Moskou?) die plek had. Om 22:00 uur 's avonds hadden we eindelijk een plekje. Dat betekende wel dat de motor zo’n 12 uur achterelkaar heeft moeten draaien. En wij ook. We waren pikzwart, stoffig en kapot.

Maar gelukkig vonden we een plekje om te slapen, te douchen en een biertje te drinken. We blijven een dagje langer in Moskou. Genoeg te doen hier en we kunnen wel een beetje rust gebruiken. We gaan op zoek naar een mecanicien en wat reserve onderdelen zodat we ook probleemloos het laatste stukje kunnen doen, want Moskou ligt op ¾ van onze reis. Dus we zijn er bijna!

Onderweg kwamen we wat minder gelukkige motorrijders tegen. Een Italiaans echtpaar die hun droomreis ( from Turino to Mongolia) te vroeg zagen eindigen. Met een gebroken achteras en vering van hun Honda Varadero konden wij ze niet verder helpen, dan wat water en sigaretten aanbieden. Zij hadden de Ural nog net niet gehaald. Jammer. (“better luck next time” spraken we bemoedigend). En wat hebben wij hier van geleerd:

A       Ga nooit op reis in Rusland met een Japanse motor?

Of

B       Neem nooit je vrouw mee achterop?

 31 juli 2014

Prachtige lange rit van Kazan naar Nizjni Novgorod. Nizjni is een hele grote stad. Een hele mooie stad ook. In het centrum staan niet alleen kasten van neoklassieke gebouwen en huizen, er is ook nog heel veel orginele Russische architectuur overgebleven. Veel huizen zijn nog van hout met mooi snijwerk. En de stad heeft ook een zeer opgeruimde en chique uitstraling. Dat hadden we nog niet gezien. De prijzen zijn er ook naar. Omdat de oude stad gebouwd is op een hoge berg, heb je hier prachtig uitzicht over de bossen en landerijen in de omgeving. De stad ligt ook aan de Wolga en die is ook hier indrukwekkend. Kortom, een plaats om te bezoeken. En nu kan het. Tot 1992 was dit een van de “gesloten steden”, voor buitenlanders en russen zonder toestemming niet zomaar te bezoeken. Dat komt om dat (ook hier) nogal wat defensie-industrie en atoomenergie-instituten gevestigd waren en zijn. Dit was ook de stad waar atoomfysicus Sacharov verplicht zijn werk moest doen, nadat hij wat verstandiger inzichten kreeg en die met de wereld deelde. Dan heeft hij dus geluk gehad, want meestal werden ze doorgestuurd naar het gebied waar wij net vandaan komen. In Nizjni Novogorod is het zeer aangenaam vertoeven.

De rit er naar toe was lang en recht, maar ook ongebruikelijk goed, dat wil zeggen: geen gaten! Lekker doorrijden dus. Wij worden langzamerhand een drie-eenheid (wij en de motor). Op dit moment zijn alle kinderziektes er wel uit. Nu beginnen we echt pijn te lijden. De motor begint nu echt olie, zweet en tranen te geven. En bij elk nieuw geluidje zitten wij ons natuurlijk meteen zorgen te maken. Maar hij blijft het nog steeds wonderbaarlijk genoeg doen. Wij ook.

Motorrijden in de natuur is overal leuk maar zeker ook hier in Rusland. Elk luchtje, alle geuren en kleuren krijg je mee. Je ruikt de regen al, voordat je nat wordt. Je voelt aan het eerste briesje dat het weer gaat veranderen. En voordat je over de heuvel heen bent ruik je al wat er komen gaat: een rivier of koolzaadvelden. Heerlijk is dit.

Om de natuur te sparen hebben wij er alles aangedaan om deze rit zo duurzaam mogelijk te houden. We tanken zo schoon mogelijk, we morsen geen olie, nemen alle papiertjes mee, kortom, onze carbon footprint houden we klein mogelijk. Denken we. Echter toen we de trein passeerde die de olie vervoerde van onze favoriete benzineleverancier kwamen we wel tot inzicht dat we onze berekeningen van CO2-uitstoot per kilometer opnieuw  kunnen maken. Op de video zie je onze CO2 die we vergeten waren. Sorry.

29 juli 2014

We zijn inmiddels in Kazan aangekomen. Hier zijn we eerder geweest. Ook toen was het hier 30 graden. Nu ook weer. Eindelijk. Kazan is een wat oosterse stad met veel kleine marktjes en bazaars. Zo is er ook een speciale wijk voor auto-onderdelen. En die hadden we nou net nodig. Schroefjes en moeren (alles was los getrild) en wat nieuwe zekeringen en lampjes (alles was kapot getrild). Kunnen we de motor weer in oude staat terugbrengen.

We hebben heb vandaag ook eindelijk nog wat video's kunnen uploaden. De climax in het ene filmpje lijkt op het einde te zitten waar wij trots in de fabriek poseren. Voor ons is echter het hoogtepunt halverwege het filmpje. Hier maakt Fjotr (een halsstarrige Moto Guzi fanaat) een diepe knieval voor de Heilige Ural. Dit maakt alle ontberingen goed!

Het tweede filmpje is in de buurt van Azeva opgenomen. Dit gehucht ligt ten oosten van Irbit. Hier stopt de wereld, hier stopt de weg en hier stopt de reis. En maken we (hoe kan het ook anders) linksomkeer! Naar huis, naar Arnhem.

28 juli 2014

20:00 uur : Een flink stuk gereden. Maar liefst 537 KM! We hadden er zin in. Droog weer, eerst door de bergen met mist (best een beetje spannend) en daarna over een laagvlakte met mooie graanvelden en zonnebloemen. We zitten nu in Naberezjnye Tselny in Tartarstan. In een islamitisch tartaren hotel-restaurant. Weer totaal anders dan de plek die we vanochtend hebben verlaten. We zijn ook van tijdzone veranderd. schilt zomaar twee uur extra rijtijd!

08:00 uur : Vandaag trekken we het Ural gebergte over. Van Zlato-oest naar Oefa. Dit is in de winter een skigebied maar nu gelukkig even niet. het is nu alleen maar grijs en koud. Vanacht hebben we in een voormalig Sovjet Hostel geslapen en die hebben stadsverwarming. Stadsvewarming in Rusland kent maar twee standen: aan of uit. Het is hier dus stikheet. Dat wordt straks wel anders, als we eenmaal op de motor zitten.

27 juli 2014

Wij zijn weer onderweg. Naar Nederland. En het vooruitzicht dat we daar nog een paar weken over gaan doen valt ons zwaar. We wisten dat dit niet mee zou vallen maar toch. Om deze ”tandvlees” route wat te veraangenamen hebben we voor een andere, meer zuidelijke route gekozen. Niet dat het daar minder regent maar toch..

Vanochtend hebben we afscheid genomen van Pjotr, Fjotr en Sjotr en hun begeleider Julius. Dat was ook niet makkelijk. Het was echt een feest om met die mannen een weekje door dit land te crossen. En een indrukwekkende week was het wel. Het feit dat die gasten de moeite hebben genomen om ons te vergezellen zal ons hart voor altijd blijven verwarmen! Wij zijn er langzaam ingerold en gereden maar zij zijn koud in deze totaal andere wereld terecht gekomen en hebben het zonder klagen doorstaan. Integendeel, we hebben alleen maar gelachen. We gaan ze nog missen onderweg.

Voordat de mannen naar huis mochten hebben we eerst nog de tocht van Irbit naar Ekaterinburg moeten afleggen. Het was droog, dus dat viel mee. Maar zoals altijd in dit land, er gebeurt altijd wel wat. Een van de nieuwe motoren had wat problemen, maar ook dat werd verholpen en kwamen we na een barre tocht toch weer terug op ons startpunt. En dat viel allemaal niet mee op de”day after”.

We moeten jullie natuurlijk nog even op de hoogte brengen van onze laatste avond in Irbit. Natuurlijk kan ik niet alles kwijt op deze blog maar zal toch mijn discrete best doen. Was ons bezoekje aan de Ural fabriek niet het verwachte hoogtepunt van onze reis, de Motorshow van Irbit was dat wel. Deze show lijkt een beetje op de Zwarte Cross, maar dan Russisch. De Rode Cross, zeg maar. Veel Russen, veel motoren, veel wodka. En daar liepen wij met z’n zessen als schuchtere, nuchtere Hollandse jongens dan tussen. Best spannend. De verhalen zullen we nog weleens uitvoeriger uit de doeken doen. De zingende majoor Wassili. De bullfight tussen een Suzuki Intruder en Boris. Sjotr in het bakkie van een dronken Rus. Pasja en Igor die met een Sovjetvlag op onze motor rond rijden. Het roept alleen maar vraagtekens op, dus vraag ons er later nog maar eens naar. Twee gebeurtenissen dienen nog wel te worden vermeld.

Ons bezoek aan de fabriek was vooral bedoeld om de mensen vriendelijk te bedanken en de directeur een hart onder de riem te steken. Hij wist kennelijk dat we kwamen, want hij was er niet. Gelukkig was hij wel op de motorshow. Daar hebben wij hem nog weten te strikken voor een bemoedigend woordje. Of hij dat helemaal begrepen heeft is nog maar de vraag (zie ook foto).

Wie het wel begrepen heeft was de President. Die heeft ons in de adelstand verheven. Niet Vladimir Poetin, (die uit Minsk), maar een echte. De President of the Black Riders MC, Chapter Tsalitsja.

Wij hebben het genoegen gehad deze beste man te ontmoeten en hij was zo onder de indruk van onze motorreis, dat wij stand te pede lid mochten worden van zijn Motor Club. Zelfs het Verificatieteam heeft een dergelijk insigne mogen ontvangen. The Black Riders MC is een Russische motorbende met een weergaloze staat van dienst. Voor ontbijt eten ze 2 Hell’s Angels, zo stoer zijn die gasten. En wij nu ook.

Wij hebben ze hier natuurlijk vriendelijk voor bedankt en zijn daarna vroeg naar bed gegaan.

25 juli 2014

We zijn nu twee dagen in Irbit. En deze stad lijkt erger dan de rest van Rusland. Alles is oud en vervallen. Er staan hier nog wel veel gebouwen van voor de Sovjetarchitectuur. Maar dan wel allemaal zonder dak of muren. Natuurlijk maakt het dit ook een beetje bijzonder en schilderachtig. Maar het is werkelijk een grote bouwval.

Ook de fabriek, eens de trots van de stad met meer dan 10.000 werknemers, staat er zeer treurig bij. Vooral de achterste gebouwen: ze hebben hier niet eens een oorlog nodig om er een slagveld van te maken. Een en al triestigheid. En ooit maakte zij hier 3.000.000 motoren zoals die van ons!

In een klein hoekje van de fabriek werken nog zo’n 120 man aan een enkele productielijn waar ze de huidige, moderne Ural motorfietsen maken. Dat was wel leuk om te zien, maar wel teleurstellend klein. We hadden meer verwacht. Deze fietsen worden alleen nog in de USA en Europa verkocht. In Rusland zie je ze niet. In Irbit rijden nog heel veel oude motoren. De melkboer, opaatjes, bramenpluksters, ze rijden allemaal op een aftandse Ural. Heel grappig om te zien.

We hebben nog een paar toertochtjes gemaakt in de omgeving. Die is heel mooi, vooral de Siberische oostkant. Onmetelijk uitgestrekt en groot en de tijd heeft hier twee honderd jaar stilgestaan. De zon schijnt wel. Eindelijk. En dat maakt het wel mooi allemaal.

Vanavond hebben we nog een “meet and Greet with local bikers” op het Irbit Motor Festival (!?) en dan gaan we weer de andere kant op.

Eindpunt bereikt, en mogen we weer naar huis.

23 juli 2014

We zijn er!

In Irbit.

We hebben het gehaald. En de zon schijnt ook weer.

22 juli 2014

We zijn weer zo ongelofelijk nat geworden. Wat een regen. Het word een beetje eentonig en erg vervelend. De video’s geven wat dat betreft geen goed beeld. En dat is maar goed ook, het zou maar een saai en naar filmpje worden. Toch maar een poging gedaan.

Ondanks de nattigheid ook veel mee gemaakt. En gelachen. Onderweg is er natuurlijk ook van alles fout gegaan. Tegen zoveel water is maar weinig bestand. Zelfs de Russische degelijkheid niet. Niet alleen de mecanic, maar vooral ook het doorzettingsvermogen heeft ervoor gezorgd dat we de verschillende tussenstations volgens plan gehaald hebben. Het was echter te veel gevraagd om met de hele club nog te gaan kamperen. Gezien het feit dat na alle reparaties van de motoren, het eerste en beste hotel op 80 km afstand lag, moesten we een alternatief vinden. Nog eens 80 km rijden trokken we niet meer.  In een klein dorpje is na wat telefoontjes een “Baboeska” gevonden die ons wel een nachtje wilde herbergen in haar Datsja. Veel beter dan kamperen was het niet. We sliepen allen bij elkaar, op de grond, tussen de katten, dooie muizen en muggen. Veel muggen. Er was een emmer met koud water en op de kachel stond een emmer met warm water. En het toilet was ergens in de tuin. Het huisje was  van een hele aardige vrouw die, met de verhuur en een aardappelveldje probeerde te overleven. De bijgevoegde video is van slechte kwaliteit ( sorry hoor), maar geeft wel een zeer goed beeld van de situatie. Het huisje stond in het plaatsje Nizhnyaya Sinyachikna. Niet elk geografische kaartsysteem herkent het, maar het bestaat echt!

Morgen gaan we naar Irbit. Irbit lijkt ons einddoel van de reis te zijn. Maar dat is niet zo. Deze reis heeft geen einddoel. De reis op zich was het doel. In navolging van John Steinbeck, de schrijver van de “East of Eden” (red: Eden = Arnhem) en een frequent reiziger naar Moskou, Kiev, Tblisi en andere voormalige Sovjetsteden zijn ook wij opzoek gegaan naar het verschil tussen goed en kwaad, tussen vals en waar. Wie heeft nu het gelijk aan zijn kant: wij of zij. Juist nu in deze tijd, is dat thuis maar zeker ook hier, een punt van discussie. Tijdens deze reis hebben wij heel wat tijd aan kunnen besteden om daarover met elkaar van gedachte te wisselen. En dat was, bij nader inzien, het doel van deze reis. Niet Irbit.

In onze gesprekken tijdens de reis is de zelfbeschikking die een mens zou moeten, kunnen of mogen hebben een belangrijk onderwerp geweest. Het woord Timshel, wat  betekend “Gij moogt” (in tegenstelling tot : “jij moet”), is volgens diezelfde Steinbeck het belangrijkste woord dat er bestaat. Het ondersteunend muziekje bij de derde video gaat daar over.

Wij hebben dus ons doel al bereikt voordat we in Irbit zijn aangekomen. Mooi he? En toch gaan we morgen naar Irbit!

O ja, en ondertussen hebben we ook nog een hoogtepuntje gehad in NizlyTagil.

22 juli 2014

Het is al weer even terug dat ik in staat ben geweest om dit verhaal bij te werken. Daar waren verschillende redenen voor. Niet alle hotels hebben WiFi in Rusland, maar eerlijk gezegd waren de dagen en nachten er lang en zwaar. We zijn hier erg nat geworden. Van buiten en van binnen. Het regenen is nauwelijks gestopt. En het is nog steeds erg koud. Het feit dat op dit moment in Nederland het asfalt smelt van de hitte maakt het voor ons niet makkelijker. Maar we misgunnen jullie natuurlijk niets. Het motorrijden is erg zwaar op deze wegen onder deze omstandigheden. Het is bewonderenswaardig zoals Fred, die nog nooit eerder op een motor met zijspan heeft gereden, alle gaten in de weg behendig weet te omzeilen. Ook de bakkenisten doorstaan alle ontberingen kloek en moedig.

Van binnen worden we ook goed nat. Het drinken van bier en vooral wodka is de beste manier hier om weer een beetje op temperatuur te komen. En het lekkere eten natuurlijk: bietensoep, bietensalade, en veel kool. We raken ogenschijnlijk steeds verder van de grote steden verwijderd en het zal daarom zijn dat alles steeds meer op het Rusland onder het Sovjetregiem begint te lijken. We beginnen zo langzamerhand op echte tijdreizigers te lijken. Terug in de tijd wel te verstaan.

De gids (Natalie) weet ons ook onuitputtelijk langs kerken en musea te trekken. Vooral ook de nodige oorlog- en wapenmusea mogen niet aan onze aandacht ontsnappen. Vova (de mecanic) is gelukkig niet alleen met mijn motor aan het tobben. Ook zijn motor is van dezelfde Russische degelijkheid. Dus dat schept een band.

De avonturen in de avonduren houden we natuurlijk nog even voor ons. Niet alles kunnen we zomaar op het wereldwijde web slingeren. Maar we maken hier toch de nodige bizarre dingen mee. Maar daarover later meer.

We zitten nu in Alapajevsk. We zijn hier via Nevjansk en Nizni Tagil naar toe gereden. Door het slechte weer zijn we (helaas) nog niet instaat geweest een tentenkamp op te slaan. Uitwijken naar de lokale Hostels is overigen een soort kamperen. Ook leuk.

19 juli 2014

Zaterdag. De mannen zijn er. De motoren zijn er. Een tolk en een mechanic. Alles is er, behalve de zon. Wel regen.

Nou ja…., beetje nat, beetje koud, Who cares! Van Jekaterinenburg naar Nevyansk. In de regen, en daar heeft onze motor helemaal geen zin in. Dus gewoon op 1 cilinder doordouwen. Bougies gewisseld, beetje schoppen en beetje mopperen. Dat helpt altijd.

 Van armoe maar gestopt. Bij een Russisch oorlogsmuseum nota bene. BUK-Raketlanceerinstallaties mogen zien. Ziek. “Gauw” doorrijden. Buiten de stad is alles weer prachtig en mooi. Bossen, heuvels en zelfs wat bergen. Geweldig. Allen die regen.....

Gelukkig gaat ook in Rusland niet alles in een keer goed: Een stad, twee hotels, met dezelfde naam !!? Optie 2 was voor ons! Jammer.

Vanaf dit hotel (Fred en Piet staan nog enigszins vertwijfeld voor de deur) gaan we de omgeving verkenen. De Video stopt bij het bezoek aan de kerktoren. Daarna museumbezoek en dan pas de kroeg in.

Veel bier. Veel plezier. En uiteindelijk scheen de zon!

18 juli 2014

Ze zijn er! veilig en gezond.

 Actuele ontwikkelingen maakt ook hun trip nog vreemder dan hij al was. Toch fijn dat de mannen gekomen zijn.

En het is nu al leuk. En de reis moet nog beginnen! We hebben vanmiddag de mannen de stad laten zien. En naast alle trieststemmende sovjetarchitectuur, zowaar nog iets moois gevonden. Een oude patricierswoning. En dat op de laatste dag. De rest was het fotograferen nog niet waard. Het zal nog een tijdje duren voordat we dat echt mooi gaan vinden.

Morgen eindelijk de stad uit!

17 juli 2014

Julius, Sjoerd, Piet en Fred zijn nog niet vertrokken. Zij vertrekken wellicht vanavond en vliegen dan zeker NIET over de Oekraine. Zij vliegen om 23:35 uur met Aeroflot SU 2193 naar Moskou. Daarna vliegen ze door met de SU 1400 om 09:30 (moskou tijd) naar Jekaterinburg.

17 juli 2014

Het weer is hier enorm wisselvallig. De ene dag 9 graden, de volgende dag 30 graden. En nu weer regen. Te veel regen om te gaan motorrijden, dus zijn we de stad maar weer eens ingegaan. Vanwege de regen zijn we zelfs een museum ingevlucht. Het Museum der Fijne Kunsten. Loopt Ivan toch een partij interessant te doen daar met die suppoosten. Alsof hij er verstand van heeft.

Niet alleen het weer deugt niet. Er klopt nog meer niet in dit land. De mensen zijn er echt allemaal vriendelijk, ook als ze dronken zijn. En dat zijn ze vaak. Dit land heeft echt een alcoholprobleem. En niet dat het nergens te verkrijgen is. Werkelijk overal kan je bier kopen en volgens ons verkopen ze zelfs Wodka bij de apotheek. Ook op straat wordt er veel gedronken en zijn veel mensen dronken. Gelukkig heeft Ivan veel ervaring met dronken vrienden, dus zijn ze ook allemaal zijn vriend. Iedereen wil met hem op de foto en hij krijgt zelfs cadeautjes van ze (veldfles voor de wodka). Onderweg wilde 2 dronken Russen graag dat hij een stukje op hun oude motor ging rijden. Dat vond hij wel een goed idee. Na het ritje vonden die Russen dat het ook een goed idee zou zijn als zij een ritje met onze motor gingen maken. Dat vond ik niet zo’n goed idee….

De motor heeft inmiddels zijn servicebeurt gehad. Kleppen en remmen nagekeken. Olie en bougies vervangen. En een koppelingsplaat tussen motor en cardanas vervangen, die was helemaal naar de filistijnen gereden. Nu doet het weer als nieuw! inclusief het kraken en piepen.

15 juli 2014

Vandaag en gisteren hebben we de stad wat verder verkend. Het is niet de mooiste stad van de wereld maar er is genoeg te zien. Niet dat we dat doen hoor. We slapen vooral uit. Er is hier 4 uur tijdsverschil met Nederland en de “motorlag” (dat is een sluipend soort jetlag) speelt ons parten. Daar onze voorraad scheepsbeschuit reeds lang op is en ook hier scheurbuik op de loer ligt, proberen we enigszins aan te sterken met Russisch fruit. En МАKДОHAЛД’С.

Ook in Jekaterinenburg vallen we met onze neus in de boter. Het is morgen de sterfdag van de laatste tsaar van Rusland. In de nacht van 16 juli op 17 juli 1918, toen het contrarevolutionaire leger (de Witte) op het punt stond om Jekaterinenburg te herveroveren op het Rode Leger, werd de hele tsarenfamilie (vader, moeder en vijf kinderen) op bevel van de lokale Sovjet geëxecuteerd. Hier in Jekaterinenburg nota bene! De lijken werden overgoten met zuur, grotendeels verbrand en daarna in een mijnschacht gegooid. Dat vieren ze hier. Of ze herdenken dat, afhankelijk van je politieke achtergrond. Vanavond gaan we proberen een soort herdenkingsdienst bij te wonen in de Russisch Orthodoxe Kathedraal. Dat is die mooie kerk met gouden koepels op de video.

Voor diegene die iets meer willen weten over de machtige machine die ons zo ver heeft weten te krijgen is er een mooie rondleiding op een tweede video beschikbaar (de contrarevolutionair op de achtergrond graag negeren).

Morgen gaan we naar het Zuiden, samen met wat Russen, naar het dorpje Kasjino. Er schijnt daar een schuur te staan met meerdere van deze motoren Wij gaan er twee uitkiezen die het doen. Voor de trektocht.

13 juli 2014

We hebben het gehaald: Jekaterinenburg.

Het was een erg zware tocht hiernaar toe. Regen, wind, kou, modder, glad. En koud. Echt koud. Minder dan 10 graden. En dat is op de motor echt kkoud. De weg hier naar toe is de Moskouse-Tract, onderdeel van de Grote Siberische Weg. Veel keuze heb je hier overigens niet. Deze weg heeft ons uiteindelijk door het meest lage deel van de Oeral naar de stad gebracht. We hebben daar echter niet veel van gezien. We waren vooral met onszelf, het verkeer en de weg bezig. Ook de motor speelde ons parten. Tot nu toe heeft de machine het perfect gedaan en was het vooral een betrouwbare bondgenoot gebleken. Het blijkt nu dat het ook nog een hele verstandige fiets is, want als het erg hard regent begint hij te sputteren. Net als wij overigens. Effe stoppen dus, en daarna weer vrolijk verder. Morgen maar naar kijken (niet aankomen!).

Jekaterinenburg ligt aan de oostflank van de Oeral en wordt als zodanig beschouwd als een stad in Azië, en wel op ongeveer 50 kilometer ten oosten van de officieel vastgestelde grens tussen Azië en Europa. De stad zelf claimt echter een Europese stad te zijn en heeft, om meer toeristen te trekken, zelfs een eigen grensmonument op 2 kilometer (in oostelijke richting natuurlijk) van de stad geplaatst. Die Russen zijn wel vaker wat flexibel met hun grenzen bezig. Jekaterinenburg lijkt ons een mooie stad. De stad stond bekend als de "Russische hoofdstad van de criminaliteit". Dat schijnt nu over te zijn. Of dat iets met onze komst te maken heeft weten we niet. Wikipedia geeft daar nog geen uitsluitsel over (bewerken!). We hebben echter niks kwaads in de zin, dus de Russen hebben van ons niets te vrezen.

Gezien het feit dat onze tocht tot nu toe zeer vlot is verlopen kunnen we een paar dagen rust nemen. We moeten hier ten slotte wachten op de komst van het Verificatieteam. Dit team, bestaande uit zoon Julius, Broer Sjoerd, Kameraad Piet en Fred, wenst te controleren of wij de tocht ook werkelijk hebben afgelegd. En dat wij jullie niet enkel met wat virtuele berichtgeving en fotoshop truckjes voor de gek hebben gehouden. Zij gaan ons ook het laatste stukje van de tocht vergezellen. Een heuse trektocht (met tenten) door het Oeral gebergte en de Siberische steppe naar onze uiteindelijke eindbestemming: Irbit!

Nu dus tijd voor een beetje “Zen and the Art of Motorcycle Maintenance” van Robert M. Pirsig.

11 juli 2014

Bomen, bomen,bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen, bomen.

Bomen dus.

Als je uit de Botlek komt is een  boom leuk, twee een bos en drie gekkigheid. Hier gaan ze werkelijk helemaal los. Een beetje overdreven allemaal.  Maar goed, wat moet je anders met al dat land. Als je van bomen houd, moet je hier zijn.

We zijn vandaag van Izhevsk naar Perm gereden. Binnendoor ging niet, want er is maar een weg. Dit gebied is weer volslagen anders dan al het andere. Bomen, Bos, dorpjes met alleen maar houten huizen. Desolaat en koud. Echt koud. Gisteren was het nog dertig graden en nu zo’n 10 graden boven nul. Ivan, een aanhanger van het begrip “gevoelstemperatuur”,  vond het – 10!

We zijn de laatste weken weliswaar vooral naar het Oosten gereden, maar vandaag en gisteren ook  naar het Noorden. Ten opzichte van Arnhem zitten we nu op de zelfde hoogte als Stavanger, Noorwegen. En ook hier is er een hele mooie natuur.

Nu zitten we in Perm. ( Als je niks met olie- en gaswinning of houtkap van doen hebt: over slaan!)

Morgen weer naar het Zuiden.

PS.  Een klein motorincidentje. Iemand was bij het dagelijkse onderhoud een "dingetje" vergeten in een "bussie" terug te doen. En dan remt hij een beetje vervelend. Vervelend abrupt. Het is met vereende krachten & instructies weer goed gekomen en we rijden weer. Hij remt nu alleen niet meer zo goed. Op zich geeft dat niks,  we stoppen toch pas bij Irbit en daar zijn we voorlopig toch nog niet.

10 juli 2014

Vandaag  richting Perm, via Naberezjnye Tsjelny en  stoppen bij Izhevsk. Als er eventueel mensen zijn die een soortgelijke trip overwegen, dan zou ik dit stukje overslaan. Niks aan.

Het zal wel door die voetbalkater komen, maar het is op eens wel heel erg veel Rusland allemaal! Er komt maar geen eind aan. En dit stuk is zeker niet het mooiste van het land. Overigens veel wegwerkzaamheden hier dus de grootste gaten zijn dan wel gedicht. Wij hebben ook een stukje snelweg gesmokkeld. We wilden wel eens wat meters maken en de avond van gisteren proberen te vergeten. Een snelweg is hier een weg zonder trilfunctie. Dat rijdt wat makelijker.

Om dat de videobeelden van de olievelden van vandaag niet al te vrolijk stemmen maar een filmpje van wat dorpjes van de afgelopen dagen. Misschien helpt het.  

9 Juli 2014

De afgelopen dagen hebben we, met Moskou in onze rug, een streep getrokken door het Russische Laagland. We zijn van Moskou naar Murom, via Shumerlya naar Kazan getrokken. Via de Oblast Vladimir, Nizjni Novgorod en Tjoevasjie zijn we uiteindelijk in de Republiek Tartastan aangekomen. Deze gebieden zijn inderdaad weinig heuvelachtig maar verschillen zo ontzettend van elkaar. Alleen schijnt er nu overal  de zon. We zijn door allerlei soorten bossen gereden. Naaldbossen, loofbossen en bossen met alleen maar berkenbomen. Bossen met alleen maar dooie berkenbomen. Ook bossen zonder bomen. Die zijn het mooist. Dan zie je ten minste wat. Graanvelden, koolzaadvelden maar ook die met de mooiste bloemen. En af en toe een voetbalveld (op TV). Moerassen, dorpjes, steden en fabrieken. Kortom, Rusland. Wat een mooi land. En, verrassend of niet, wat een fijne mensen hier.

Natuurlijk komt dat ook door het feit dat wij met een Russische motor hun land bezoeken, maar toch. Ze zijn allemaal vriendelijk. Een benzinepomphouder wilde alleen maar met ons op de foto, geld voor de benzine wilde hij niet. Politieagenten zijn meer geïnteresseerd in onze inschatting over de voetbalfinale dan in onze papieren. Ook de twee Russische gastvrouwen van een voormalig staatshotel waren zo vriendelijk, vrolijk en grappig dat we er graag wat langer hadden willen blijven. Het feit dat je er geen toilet had maakte dat voor Ivan onbespreekbaar. Een gat in de grond is immer moeilijk mikken.

We zijn natuurlijk ook wel eens de weg kwijt geraakt. In een doodlopende steengroeve, bij een gevangenis. Of zo maar ergens in de wildernis. Er was dan altijd een Rus die ons weer op het rechte pad wist te krijgen. Een keer was er zelfs een jongetje van 14 die met zijn brommertje voor ons uit bleef reden tot dat we weer fatsoenlijk asfalt onder onze wielen hadden.

Een bijzondere ervaring dient hier vermeld te worden, hij maakt echter een definitief einde aan een langlopende discussie die wij met onze Sanne voeren over “de domheid der paarden”. Wij zijn in staat geweest om het feit op video vast te leggen dat (zelfs Russische) koeien volledig op de hoogte zijn van de verkeersregels. Hiermee hopen wij definitief ons gelijk te bewijzen en de langslepende kwestie te kunnen beëindigen.

Vanavond lekker voetbal kijken in Kazan, een zeer oosterse stad. Met dit weer lijkt het wel of we hier op vakantie zijn!!

6 juli 2014

Met onze aankomst in Moskou zijn we op de helft van onze (heen)reis. De makkelijkste helft. Wat ons na deze stad te wachten staat is nog onzeker. De infrastructuur naar Moskou toe is vooral nog ingericht op veel internationaal transport en toerisme. Dat zal nu wel anders worden.

Het avontuur gaat nu pas echt beginnen.

5 juli 2014

Moskou.  Wat een stad. Wat een omvang.  Ruim 12 miljoen mensen. Wat een verkeer en een drukte. Tweemaal  7 rijbanen dwars door de stad, minstens 4 stadsringen. De combinatie van zeer hoge snelheden van de mooiste auto’s, de snelste motoren en de vooroorlogse Lada’s en onze motor maakt het ook levensgevaarlijk. Daarom reizen we in de stad maar met taxi’s en bussen. Spannend genoeg.

We hebben twee dagen uitgetrokken om deze stad te bewonderen. En dat is natuurlijk veel te weinig. We hebben dus als echte toeristen door de stad gecrost en veel gezien.

Het Russisch lezen gaat ons redelijk goed af, dus we vinden onze weg. Het Russisch spreken is een heel ander verhaal. De Moskovieten zijn nog niet helemaal gewend aan onze uitspraak. Dat geeft ook niet, we zijn er nog maar net. Dat komt van zelf wel goed.

s’Avonds hadden we onze taalkennis gelukkig niet nodig. Juichen gaat in alle talen het zelfde. We hebben ons laten uitnodigen door de NCM, De Nederlandse Club Moskou. Deze hadden voor alle Nederlanders in de stad een heuse oranje voetbalavond georganiseerd. Dus we hebben de overwinning kunnen vieren alsof we thuis waren. Hoezee!

4 juli 2014

Van Smolensk in de richting van Moskou. Rusland is zo’n groot uitgestrekt land! Wij hebben nog maar een heel klein stukje gezien maar wat een omvang heeft dit land. Zo veel natuur, zo ver je kan kijken zie je iets moois. Wellicht omdat ze meer en betere gronden hebben is hier niet veel landbouw. Het terrein tussen de dorpjes ziet er erg natuurlijk en ruw uit. Een nadeel van deze uitgestrektheid is dat het de wegen ook ontzettend recht en lang maakt. En dus ook saai. Zodoende nemen we af en toe ook even een afslag om het wat spannender te maken. Dat is niet altijd een goed idee. Zie ook de video.

S’ochtends hebben we natuurlijk eerst de traditionele foto’s bij het standbeeld gemaakt. Dat hoort zo.

De Russen zijn werkelijk zeer aardige mensen . Overal worden we goed geholpen. Ze rijden ons voor naar een hotel, als we de weg vragen. Politieagenten helpen ons bij het tanken. Er wordt ons overnachtingen thuis aangeboden. En overal de duim omhoog bij het zien van onze  NL- nummerplaat. Kortom, weer een vooroordeel geslecht.

 We hebben geslapen in Naro Fominsk, een voorstadje van Moskou. s'Avonds in een restaurant terecht gekomen waar een typische russisch feest aan de gang was. Veel Russische Dame Edna's aan het dansen gezien. Gelukkig geen foto's van.

3 juli 2014

Het was even door rijden over een lange saaie rechte weg, maar..

We zijn in de schoot van Moedertje Rusland!

In Smolensk

2 juli 2014

Het is gelukt. Wij zijn de grens over.

Achteraf viel het allemaal wel er mee. Anderhalf uur wachten en formulieren invullen is aanzienlijk korter dan verwacht. Alle mensen, zowel aan de Poolse, als aan de Wit- Russische grens waren allemaal zeer vriendelijk en probeerde allemaal op hun beste Engels ons te woord te staan en te helpen. Het feit dat we natuurlijk niet de meest doorsnee bezoekers zijn heeft natuurlijk ook geholpen. Twee knappe kerels en zo’n  mooie motor zie je natuurlijk niet elke dag!

Veel bewonderde blikken, schouderklopjes en respect viel ons deel. Maar ook de meewarrige glimlachen, het medelijden en eenmaal zelfs het uitlachen werd ons niet bespaard. Een Rus vertelde Ivan dat wij hem sterk deden denken aan het klassieke Russische verhaal “Dumb & Dumber”. Ik ken het niet, waarschijnlijk een heldenepos.

Daarna als een Sojoez (raket) door het land, want wij hebben een zogenaamde transitvisa van 48 uur gekregen. Dus s’avonds In Minsk overnachten en de volgende dag weer door naar Rusland.

Wat een mooi en schoon land is dat Wit-Rusland (Belarus). Meer heuvels dan Polen en uitgestrekte vergezichten. Het lijkt wel een golfbaan zonder holes en bunkers. zo mooi.  (voor Sanne:  Het concept lintbebouwing is aan de Belarussen niet besteed, zij geloven meer in agrarische conglomeratie). Midden in dit mooie land ligt de indrukwekkende stad Minsk. Van ver zie je de allernieuwste hoogbouw opdoemen. Ook mooi. En wat er Minsk is gebeurde…….

2 juli is niet alleen de nationale Onafhankelijkheidsdag, het was eveneens de viering van de 70 jarige bevrijding van het fascistische Naziregime. Dubbel feest dus en iedereen een vrije dag. En Akke Duel is ook nog eens jarig. Een derde reden. Om dit feestje een beetje cachet te geven hadden ze niet alleen ons uitgenodigd maar ook twee andere helden van ons: Aleksandr Loekasjenko en Vladimir Poetin. Deze heren moesten juist daar hun lauwerkransen neerleggen waar wij nog een extra ererondje met de motor wilden draaien. We hadden kennelijk hetzelfde idee.

Helaas moeten we het met wat vage beelden van onze smartphone’s doen om een en ander te bewijzen. Onze telescope camera en GoPro (on a stick!) werden door de zenuwachtige beveiliging als te gevaarlijk geacht. Nou ja…

1 juli 2014

Gelukkig regende het vanochtend nog, want de kleren waren toch nog niet droog van gisteren.

We zouden vandaag naar het oerbos bij Bialowieza gaan, bizons kijken. We denken dat het te hard regende voor die buffels, want wij waren er wel, maar zij niet! We zijn daarom maar een "spectaculaire" dierentuin cq reservaat gegaan. Daar hebben we er een gevonden. Onder een afdakje.

S’middags werd het beter. Vooral droger. We hebben een prachtige tocht gemaakt via Narewka naar de grenspost bij Grodek. De onverharde wegen bracht ons naar de leukste kleine dorpjes, zoals Mostowlany. Probeer het maar niet te vinden op Google Maps, dat lukt niet. Kijk voor een volledige reportage op de video!

 De weg liep langs de grens met Wit-Rusland en alle pogingen om hem stiekem over te glippen is tot nu toe nog zonder succes geweest. Morgen weer proberen.

30 juni 2014

Vanochtend uit Warszawa vertrokken richting het noorden. Omdat het tempo de afgelopen dagen redelijk hoog lag, dreigen we te vroeg bij de grens met Belarus te zijn. We hebben visa welke vanaf 2 juli geldig zijn. Om iets meer van het land te zien zijn we dus naar het noorden gereden. Eerst de stad door, daarna  alle buitenwijken. Niet alles is even mooi, maar bijzonder is het wel. De tocht door het platteland was prachtig. Wat een natuur en wat een rust. Heel veel ooievaren , elke boerderij  had wel een nest. Het weer hielp natuurlijk ook. Het was bewolkt maar droog.

Doel van onze tocht was een bezoek te brengen aan Treblinka, het werk- en vernietigingskamp uit de tweede wereldoorlog. Treblinka is voor het eind van de oorlog ontruimd en verwijderd. Pas jaren later is er een indrukwekkend monument geplaatst. Om in deze omgeving rond te lopen is zo ingrijpend. Hemeltergend. 950.000 mensen hebben hier hun einde gevonden.

Tijdens dit bezoek begon het te regenen. En het is niet meer opgehouden. Regen, regen, regen .

Gestopt in Biesk Podalskie. Morgen naar het Natuurpark Bialowieska. Een oerbos met echte wisenten.

29 juni 2014

Een rustdag. We gaan anders veel te snel en we mogen Belarus nog niet in.

Mooi de tijd om de motor eens na te lopen en de olie bij te vullen. Ivan is tenslotte niet voor niks bezig met de klassieker “Zen and the art of motor maintenance”.

Konden we ons ook mooi voorbereiden op de wedstrijd.

Samen 88 jaar ouder geworden en dronken in een kroeg in Warszawa ! 

 :)

28 juni 2014

De dag begon zo mooi. Heerlijk weer, 30 graden en een prachtige rit voor de boeg: van Poznan naar Warszawa. Over en door het platteland en de bossen. Polen is bijna net zo vlak als Nederland en de wegen zijn recht en goed. Veel bochtenwerk zit er niet in! Maar een mooi land is het wel.

Onderweg reden we ook nog plotseling tegen een immens groot gat aan. Een enorme diepe put waar ogenschijnlijk niets gebeurde. Een lokale bewoner leek ons uit te leggen dat het om mijnbouw ging, maar daar trappen wij niet zo maar in. Dus wij op onderzoek.

Onderzoeksresultaat : geloof de Polen; het was mijnbouw.

In de middag sloeg het weer om. Regen en onweer en daardoor ook weer koud. De bakkenist heeft daar overigens weinig last van, die zit droog. De chauffeur heeft natte sokken.

s’avonds  wezen stappen in Warszawa en Brazilië zien “winnen”.

27 juni 2014

Vandaag de eerste grens verlegd! Wij zijn nog nooit in Polen geweest, vandaar. En gelijk al vrienden gemaakt. Ook in Polen zijn er sukkels die op een Ural rijden. Dat schept een band.

Over banden gesproken. Doordat de we ietsje te zwaar beladen zijn hebben we een klein probleem. Als we een bocht naar rechts maken loopt de zijspanband tegen het spartbord aan. Niet erg. Hij slijt alleen twee keer zo hard : aan de onderkant EN aan de bovenkant.

Dat hebben we als volgt opgelost. In plaats van bochten naar rechts, maken we gewoon drie bochten naar links. word je wel een beetje duizelig van, maar de banden slijten dan weer gelijkmatig. Maakt de rotondes een stuk spannender en de duitse automobilisten gek.

26 juni 2014

Doorgekacheld naar Berlijn. Wat een mooi land is dat duitsland! In Berlijn wilden we als feestelijk onthaal, op de motor door de Brandenburger Tor rijden. Maar daar was al een feestje (1 miljard duitsers die vierden dat ze Weltmeister zijn omdat ze van USA hebben gewonnen). Toen hebben we maar een paar rondjes rond de Siegessaule gereden. om het te vieren.